Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Ιωάννης Μεταξάς: Αθάνατος στην Ιστορία - Θαμμένος από τους Ιστορικούς των ΜΜΕ και τους Πολιτικούς μας!

Ιωαννης ΜεταξαςΙερος & Αθανατος στην Ιστορια - Περιφρονημενος & Συκοφαντημενος από τους " Ιστορικους" των ΜΜΕ και τους Πολιτικους μας!

Από τον Ιάσωνα 

«Ας ειμεθα τιμιοι απεναντι της Ιστοριας... Το μεγα ΟΧΙ ειναι πραξις του Ι. Μεταξα.» 
 Π.Κανελλοπουλος


Γνωριζοντας τον Ιωαννη Μεταξα 
από δηλωσεις των πολεμιων του..

1. Παναγιωτης Κανελοπουλος

“Πρεπει να ειμεθα χωρις αλλο ευγνωμονες εις τον Ι. Μεταξα, διοτι... ειπε ολομοναχος, εις το σκοταδι της Νυχτας το μεγα ΟΧΙ. Λεγουν, οσοι αντικρυζουν με εμπαθεια και αυτα τα γεγονοτα της ιστοριας, οτι το οχι δεν το ειπε ο Μεταξας αλλα ο ελληνικος λαος. Ναι το ειπε ο Ελληνικος Λαος, αλλα αφου το ειχεν πη ο Μεταξας. Εαν ο Μεταξας ελεγε ΝΑΙ, πως θα ελεγε το ΟΧΙ ο Ελληνικος λαος, αφου θα ξυπνουσε αργοτερα? Θα το ελεγε βεβαια μεσα του, θα το εξεδηλωνε εμπρακτα οταν θα ωργανωνε μυστικα τη αντιστασι αλλα η Αλβανικη εποποιια δεν θα εγραφετο ποτε. Ας ειμεθα τιμιοι απεναντι της Ιστοριας. Το μεγα ΟΧΙ ειναι πραξις του Ι.Μεταξα.»

Απο το βιβλιο «Τα χρονια του Μεγαλου Πολεμου» του Π.Κανελλοπουλου

2. Μίκης Θεοδωράκης

Εκλαιγε όλη η πόλη για τον Μεταξά
".....Ο θάνατος του Μεταξά ήταν ένα μεγάλο σοκ. Ο Μεταξάς ήταν πολύ τυχερός διότι συνέδεσε το όνομά του με το “Οχι”, συνέδεσε το όνομά του με τη νίκη και πέθανε σε μια κορύφωση νίκης. Στην Τρίπολη, πρέπει να σου πω ότι έγιναν μνημόσυνα σε διάφορες εκκλησίες. Κι εμείς πήγαμε σε μια εκκλησία, όχι στη μητρόπολη, σε μια άλλη, πιο μικρή. Την ώρα λοιπόν του μνημοσύνου, ο κόσμος έκλαιγε τόσο γοερά, ώστε από τη μία εκκλησία στην άλλη άκουγες τα κλάματα. Εκλαιγε όλη η πόλη για τον Μεταξά. Τόσο τυχερός ήταν δηλαδή, έτυχε η κατάλληλη στιγμή να πει το “Οχι” και μετά να πεθάνει... Και πίσω από το “Οχι” αυτό, δείχνει ότι ήταν ίσως ο μοναδικός πολιτικός στην Ευρώπη που δεν πίστευε στη νίκη του Χίτλερ. Πίστευε δηλαδή ότι θα νικήσουν οι Εγγλέζοι, κάτι που εκείνη τη στιγμή έμοιαζε παράλογο. Και, βεβαίως, ταίριαζε πολύ και με τη νοοτροπία του θρόνου, που ήταν αγγλόφιλος...".

3. Γρηγόρης Φαράκος*

Στην κηδεία του Μεταξά εγώ παρευρέθηκα. Ημουν από εκείνους που με τίποτα δεν τον ήθελα, αλλά παρευρέθηκα. Και παρευρέθηκε πολύς τέτοιος κόσμος.

«...Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου το περίμενα γιατί θα είχα το πρώτο μου μάθημα στο πρώτο έτος του Πολυτεχνείου... Εκείνο που αισθάνομαι μέχρι τώρα –και πιστεύω το αισθάνεται και ο περισσότερος κόσμος από τότε– ήταν ότι η ζωή, γενικά η ζωή και της χώρας και του κάθε ατόμου, χωρίστηκε στα δύο. Στο πριν και το μετά. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου καθόρισε και την εξέλιξη όλης της χώρας στα κατοπινά.
...Η στάση της Σοβιετικής Ενωσης στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ήταν διφορούμενη. Επιπλέον, το σοβιετογερμανικό Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπερντοφ δημιούργησε προβλήματα σε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης που είχαν ταχθεί κατά του Αξονα...
......Ο,τι και να πεις για τον Μεταξά, το πρωί της 28ης Οκτωβρίου εξέφρασε το λαϊκό αίσθημα. Και βεβαίως, επειδή και το ΚΚΕ αυτή είχε ως μοναδική κατεύθυνση, με αυτή την έννοια ταυτίζονται... Βεβαίως, αρνιέμαι τους διθυράμβους που συνήθως ακούγονται υπέρ του Μεταξά που είπε το “Οχι”, αλλά και από την άλλη μεριά, δεν μπορώ να δεχθώ αυτή τη συνεχή κριτική των αριστερών, οι οποίοι δεν είπαν ΠΟΤΕ ότι εν πάση περιπτώσει ο Μεταξάς εκείνο το πρωί είπε αυτό που αισθανόταν όλος ο ελληνικός λαός. Και θα πω και κάτι ακόμα: Στην κηδεία του Μεταξά εγώ παρευρέθηκα. Ημουν από εκείνους που με τίποτα δεν τον ήθελα, αλλά παρευρέθηκα. Και παρευρέθηκε πολύς τέτοιος κόσμος...».

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Ο λόγος ύπαρξης της ανθρωπότητας (κατά Λύκιον προς Στοχαστήν).


 

Ο λόγος ύπαρξης της ανθρωπότητας μέσα στον υλικό κόσμο, είναι να αποκτήσει την Επίγνωση της Δημιουργίας και έπειτα την Αυτεπίγνωση για την επανένωση στην Πηγή, σύμφωνα με το Θείο Σχέδιο.
Πρέπει όμως να ορίσουμε τι είναι ο Άνθρωπος, πριν αναφερθούμε στην υλική ανθρωπότητα.
Ο Άνθρωπος, είναι μια πνευματική οντότητα (πνεύμα) που εκρέει από την Πηγή. Όπου λέμε Πηγή, εννοούμε την Δημιουργό Αιτία, τον Θεό.
Ας το φανταστούμε σαν μια Πηγή Φωτός, μέσα στο απόλυτο Χάος.
Από το κέντρο του φωτός, εκπέμπονται ακτίνες προς όλες τις κατευθύνσεις.
Ας δούμε από κοντά μια τέτοια ακτίνα. Αυτή έχει συγκεκριμένη ροπή και κατεύθυνση. Όσο αυτή ακτίνα απομακρύνεται από την πηγή της, χάνει την φωτεινή της ένταση, μέχρι που κάποτε εξαφανίζεται.
Ας σκεφτούμε διάφορους ομόκεντρους κύκλους που περιβάλλουν διαδοχικά την πηγή από το κέντρο της, προς την εξώτατη περιφέρειά της, την τελευταία της στοιβάδα.
Κάθε ακτίνα είναι και μια ανθρώπινη οντότητα, που εκπορεύεται απ’ την Πηγή.
Ο πρώτος κύκλος (στοιβάδα) ορίζει το πνευματικό πεδίο. Ο δεύτερος και μεγαλύτερος κύκλος, το ψυχικό πεδίο και ο τρίτος και τελευταίος (εξώτατη στοιβάδα), το υλικό πεδίο. Φυσικά, οι κύκλοι είναι πολλοί περισσότεροι, αλλά όλοι τους υπάγονται στις τρείς βασικές αυτές φάσεις (επίπεδα) της Δημιουργίας.
Ο Άνθρωπος-ακτίνα, αφού πηγάζει από την Πηγή, διέρχεται από όλους τους κύκλους-πεδία και καταλήγοντας στο εξώτατο, υλοποιείται σε σαρκικό σώμα. Έχει λοιπόν πνευματικό, ψυχικό και υλικό σώμα.
Η νομοτέλεια των πεδίων αυτών, θέλει να υπάρχει λεπτοφυής αιθήρ κοντά στην Πηγή, ενώ όσο απομακρυνόμαστε προς το υλικό πεδίο, η πυκνότητα μεγαλώνει, μέχρι που καταλήγουμε στην κατώτατη εκδήλωση της Δημιουργίας, την Πυκνή Ύλη.
Η Δημιουργός Αιτία, θέλει κάτι περίεργο:
Θέλει να ανάβει αυτό το Φως της Πηγής, να εκτείνεται, να αυτοεπιβεβαιώνεται ως εκδηλωμένη Ύπαρξη και αφού συμβεί αυτό, να γίνεται το ανάστροφο. Να επανέρχονται οι ακτίνες στην Πηγή τους και τελικά το Φως να σβήνει. Αμέσως δε μόλις συμβεί αυτό, προκύπτει η ανάγκη να «ξανανάψει» το Φως της Πηγής, για να ξαναεκδηλωθεί η Δημιουργός Αιτία. Αυτό συμβαίνει παλμικά!
Ο Άνθρωπος τώρα, όπως και άλλες παρόμοιες οντότητες, διαδραματίζουν τον ρόλο του δρομολογητή της αυτοεπιβεβαίωσης της Δημιουργίας. Ως γνήσιο μέλος του οργανισμού της Δημιουργίας, καλείται να αυτεπιγνωσθεί και να ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ την φύση της Ύπαρξης. Οφείλει να «μεταφέρει» τρόπον τινά, την εμπειρία του στην Πηγή που τον εξέπεμψε. Αυτός είναι ο ρόλος του.
Γιατί όμως φίλε μου Στοχαστή να πρέπει να βιώσουμε την Αυτεπίγνωση μέσα από την Ύλη;

Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

8 Οκτωβρίου 1838 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εκφωνεί στην Πνύκα, τον πιο γνήσιο πολιτικό λόγο στην Ιστορία, επίκαιρος όσο ποτέ


Στις 7 Οκτωβρίου 1838 ο γηραιός στρατηγός και εν ενεργεία Σύμβουλος Επικρατείας Θεόδωρος Κολοκοτρώνης επισκέφθηκε το Βασιλικό Γυμνάσιο της Αθήνας (νυν 1ο Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο Αθήνας) για να παρακολουθήσει τη διδασκαλία του γυμνασιάρχη Γεωργίου Γενναδίου (1784-1854) για τον Θουκυδίδη.
Τόσο εντυπωσιάστηκε από την «παράδοσιν του πεπαιδευμένου γυμνασιάρχου και από την θέαν τοσούτων μαθητών», ώστε εξέφρασε την επιθυμία να μιλήσει και ο ίδιος προς τους μαθητές.
Την πρότασή του απεδέχθη ο Γεννάδιος και λόγω της στενότητας του χώρου και του πλήθους των μαθητών η ομιλία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ορίσθηκε για τις 10 το πρωί της 8ης Οκτωβρίου 1838 στην Πνύκα.
Το γεγονός μαθεύτηκε στη μικρά τότε Αθήνα και εκτός από τους μαθητές, πλήθος ανθρώπων «διαφόρων επαγγελμάτων και τάξεων» συνέρρευσε στην Πνύκα το πρωί της 8ης Οκτωβρίου για να ακούσει τον ηγέτη της Επανάστασης του '21. Ξαφνικά, στον χώρο της ομιλίας εμφανίσθηκε «σμήνος χωροφυλακής», αποφασισμένο να διαλύσει τη συγκέντρωση, επειδή προφανώς, ως βασιλικότερο του βασιλέως Όθωνα, τη θεώρησε αντικαθεστωτική.
Όμως, μετά τη διαβεβαίωση του γυμνασιάρχη και των καθηγητών για το «αθώο της πράξεως», οι χωροφύλακες αποχώρησαν και η ομιλία έγινε κανονικά. Άλλωστε, ο Κολοκοτρώνης δεν αποτελούσε κίνδυνο για τη δυναστεία, αφού τα είχε βρει με τον Όθωνα και κατείχε μάλιστα το αξίωμα του Συμβούλου της Επικρατείας, δηλαδή του πολιτικού συμβούλου του βασιλιά, όπως γράφει το sansimera.gr (Το Συμβούλιο της Επικρατείας εκείνης της εποχής, που ήταν πολιτικό σώμα, δεν πρέπει να συγχέεται με το σημερινό Συμβούλιο της Επικρατείας, που είναι δικαστικός σχηματισμός.)
Ο λόγος που εκφώνησε, θεωρείται από πολλούς, ως ο πιο αληθινός πολιτικός λόγος στην ιστορία μας:

" Προδότες τ'ονομά τους "




Και να που φτάσαμε θαρρώ να ζούμε εφιάλτη ,
αυτούς που εμείς θεριέψαμε και το'βαλαν με γινάτι
ότι θυμίζει Ελληνικό τώρα πια να σιγήσει ,
γι'αυτούς ο Πατριωτισμός έχει λοξοδρομήσει .

Άξιοι σαν τις γέννες τους , προδότες τ' όνομά τους ,
βάλανε με την σκέψη τους και την κορμοστασιά τους
λαούς για να πλανέψουνε να γίνουμε όλοι ένα
δίχως θρησκεία, πολιτισμό και Ιστορία ,σβησμένα .

Και οι κραυγές που μαίνονται πρέπει τώρα να σβήσουν
Εθνικιστές στον δρόμο τους να μην ξαναντικρύσουν ,
γιατί η λέξη ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ διαβάλλει τα όνειρά τους
Πατρίδες αλησμόνητες έσβησαν στην καρδιά τους .

Ότι υπάρχει στην ΕΛΛΑΣ όλα να τα πουλήσουν
τον κόπο και τον μόχθο ενός λαού θέλουν να τα γκρεμίσουν
ξένοι να είμαστε εμείς στον τόπο τον δικό μας
έτσι τζάμπα να τους βγει ο τάχα λυτρωμός μας .

Μα σαν πλανεύτηκαν θαρρώ και πια δεν συλλογούνται
μηδέ την Ιστορία μας πλέον την ενθυμούνται
μα να βρούμε με τον τρόπο μας για εμάς τους προδομένους
αυτά να τους θυμίσουμε στους ξενοσπουδαγμένους .

ΜΕ ΤΟΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΜΟΥ ΣΕΒΑΣΜΟ

Α Ρ Μ Α Γ Ε Δ Ω Ν