Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Πολυπολιτισμικότητα ή πλουραλισμός;


E-mail
canadian-multiculturalism-01Διαβάζοντας (ξανά) τον Τοντόροφ
Της Σώτης Τριανταφύλλου
Στο βιβλίο του «Οι εσωτερικοί εχθροί της δημοκρατίας» ο Τσβετάν Τοντόροφ υπεραμύνεται της πολυπολιτισμικότητας. Ωστόσο, η πολυπολιτισμικότητα δεν είναι η συνέχιση και η υπέρβαση του πλουραλισμού· αντιθέτως είναι η άρνησή του.
Η πολυπολιτισμικότητα μάς οδηγεί σε «κακοήθη κοινωνία» -παράδειγμα της οποίας τείνει να γίνει σήμερα η ελληνική - ενώ ο γενετικός κώδικας της ελεύθερης κοινωνίας και του φιλελεύθερου-δημοκρατικού πολιτισμού προέρχεται από τη θεωρία και την πρακτική του πλουραλισμού. O όρος «πλουραλισμός» έχει γίνει αντικείμενο κατάχρησης και σύγχυσης, δημαγωγίας και αριστεροσύνης.[1] Ο Βρετανός φιλόσοφος Μπράιαν Μπάρρυ (1936-2009) δηλώνει ότι τον χρησιμοποιεί εννοώντας «ένα πολιτικό πρόγραμμα με στόχο τη θεσμοποίηση της πολιτιστικής διαφοράς που διαιρεί την κοινωνία»[2]. Όμως αυτός είναι ο ορισμός της πολυπολιτισμικότητας, όχι του πλουραλισμού. Ο Μπάρρυ κάνει λάθος˙ συγχέει δύο πολύ διαφορετικές έννοιες. Πιστεύοντας ότι ασκεί κριτική στην πολυπολιτισμικότητα, ασκεί κριτική στον πλουραλισμό. Nα πώς φτάσαμε στη σημερινή κρίση ταυτότητας...
Ποιες είναι οι συγκεκριμένες συνέπειες της τάξης πραγμάτων που δημιουργείται από τη μαζική άφιξη στην Ευρώπη μεταναστών με πολύ διαφορετικά ήθη από τα δικά μας; Πώς να τους διαχειριστούμε; Πώς να τους ενσωματώσουμε ή, τουλάχιστον, να υπάρξουμε μαζί τους; Αναμφισβήτητα, οι αλλοδαποί που προσαρμόζονται δυσκολότερα στις δυτικές κοινωνίες είναι οι μουσουλμάνοι: όχι επειδή είναι ή επειδή γίνονται όλοι φονταμενταλιστές, αλλά κυρίως επειδή ο πολιτισμός τους βρίσκεται σε ιστορική σύγκρουση μαζί του. Σήμερα αφθονούν τα κείμενα γύρω από το ισλάμ, καθώς και οι ιδέες γύρω από τη διαχείριση της μαζικής εισροής μεταναστών: μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι με το που ενσωματωθεί ένας μετανάστης γίνεται αυτομάτως πολίτης και δεν είναι λίγοι όσοι προσβλέπουν στη «χρησιμότητα» των μεταναστών στην οικονομική διαδικασία. Το πρόβλημα όμως δεν είναι οικονομικό, είναι κοινωνικό και ηθικο-πολιτικό. Το γεγονός ότι οι μετανάστες μπορούν να αποβούν ωφέλιμοι για την οικονομία μάς δίνει πληροφορίες μόνον για την οικονομία, όχι για την κοινωνία.
bourgaΓράφει λοιπόν ο Τοντόροφ, συνεχίζοντας μια ρητορική που μου φαίνεται εντελώς οπισθοδρομική: «Το γαλλικό κράτος παρενέβη για να ξεριζώσει κάθε ίχνος πολυπολιτισμικής συνύπαρξης. Το 2010 ψηφίστηκε νόμος που απαγορεύει την μπούρκα σε όλους τους δημόσιους χώρους, ακόμα και στους δρόμους και στα μαγαζιά. Οι γυναίκες που τον παραβιάζουν θα τιμωρούνται με πρόστιμα. Αυτό το γαλλικό μοντέλο είχε θετική απήχηση σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες: στο Βέλγιο, στη Γερμανία, στην Ελβετία. Κάποιοι ιταλικοί δήμοι είχαν ήδη προβλέψει παρόμοιες κυρώσεις. Την άνοιξη του 2011, με δημόσια επιστολή του υπουργού Παιδείας επεκτείνεται ο έλεγχος του δημόσιου χώρου: οι γυναίκες που φορούν ισλαμική μαντίλα δεν θα μπορούν πια να συνοδεύουν τα παιδιά τους στις σχολικές εξόδους, όπως μπορούν να κάνουν οι άλλοι γονείς.»
Η πρώτη απαγόρευση, την οποία επικρίνει ο Τοντόροφ, στηρίζεται σε πολλά επιχειρήματα, δύο από τα οποία είναι τόσο επαρκή ώστε δεν χρειάζεται να επικαλεστούμε άλλα: οι δυτικές χώρες έχουν αγωνιστεί και κατακτήσει μια σειρά από ατομικά δικαιώματα, η άσκηση των οποίων είναι «υποχρεωτική». Είμαστε υποχρεωμένοι να φοιτάμε στο σχολείο, είμαστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίζουμε την ισότητα ανδρών-γυναικών. Τα δικαιώματα στη δυτική δημοκρατία δεν είναι και δεν πρέπει να είναι προαιρετικά: ορίζονται από τη νομοθεσία και αφορούν όλους τους πολίτες. Κατά δεύτερο λόγο, οι φιλοξενούμενες ομάδες σε μια χώρα υποχρεώνονται, από τον άγραφο νόμο, να συμμορφώνονται στον τρόπο ζωής της χώρας στην οποία επέλεξαν να ζήσουν. Τα μουσουλμανικά πέπλα προσβάλλουν την ευαισθησία των δυτικών πολιτών, όπως τα ακάλυπτα πρόσωπα ή σώματα προσβάλλουν την ευαισθησία των μουσουλμάνων. Στις μουσουλμανικές χώρες αυτή η ευαισθησία είναι κυρίαρχη και ορίζει τη συμπεριφορά των Δυτικών· δεν μπορεί όμως να την ορίζει στις δυτικές, χριστιανικές ή εκκοσμικευμένες χώρες.
Ο Τοντόροφ θεωρεί την μπούρκα «δικαίωμα»· όμως ποιο είναι το σύνορο του «δικαιώματος»; Η μπούρκα δεν είναι ενδυματολογική ιδιομορφία, πολύ λιγότερο «μόδα»· είναι εγκλεισμός ο οποίος συνοδεύεται από πολυγαμία, εγκλήματα τιμής, κοινωνική απομόνωση και, κυρίως, απόρριψη του πολιτισμού της μη-μπούρκας. «Στερούμε απ’ αυτές τις γυναίκες μια τόσο στοιχειώδη ελευθερία που ούτε καν την παρατηρούμε: αυτή του να μπορούν να διαλέξουν τα ρούχα τους...», γράφει ο Τοντόροφ.
Η δεύτερη απαγόρευση, το να μη φορούν μπούρκα οι μητέρες που περιμένουν τα παιδιά τους στην έξοδο του σχολείου ή συμμετέχουν σε σχολικές δραστηριότητες, δεν έχει γίνει ακόμα νόμος εξαιτίας της αντίδρασης της γαλλικής Αριστεράς που ευθυγραμμίζεται με τους μουσουλμάνους. Ο Τοντόροφ πιστεύει ότι η μαντίλα και τα συναφή δεν αποτελούν θρησκευτικό κάλεσμα, αλλά «απλό» μέρος της πολιτισμικής ταυτότητας των μουσουλμάνων. Η μαντίλα δεν είναι κάτι «απλό», είναι κάτι σύνθετο που χρησιμοποιείται με προκλητικό τρόπο από τους μουσουλμάνους, όπως το σύνολο των ηθών τους συμπεριλαμβανομένων των διατροφικών τους συνηθειών: στα γαλλικά νοσοκομεία οι μουσουλμάνοι γιατροί δεν περιθάλπουν ασθενείς που παθαίνουν υπογλυκαιμία και λιποθυμούν κατά τη διάρκεια του ραμαζανιού. Ο Αλλάχ προηγείται της επιστήμης.

Χασικλήδες και πουτάνες...



Μην ψάχνετε να βρειτε στις εγκυκλοπαίδειες τι κακό και τι καλό προκαλεί το χασίσι. Τα πράγματα είναι απλά...
Να "πίνεις μπάφους" σημαίνει ότι βυθίζεσαι σε μια ατομική νιρβάνα, όπου ο ρυθμός του κόσμου αργοπορεί όσο και το θολωμένο μυαλό σου. Να "πίνεις μπάφους" σημαίνει ότι "εσύ την ακούς μια χαρά" και αφήνεις τους άλλους να πεθαίνουν... Να "πίνεις μπάφους" σημαίνει την διαγραφή μιας ολόκληρης γενιάς από το κοινωνικό Πράττειν, έτσι ώστε οι μηχανικοί των μαζών να κατευθύνουν τις τύχες της ερήμην της συλλογικής βούλησης της. Να "πίνεις μπάφους" σημαίνει τον εθελούσιο εξοστρακισμό σου σε μια τεμπέλικη ιδιωτεία, την ώρα που γύρω σου χτίζονται τείχη. 
Τα υπόλοιπα, περί δήθεν ακίνδυνης μαριχουάνας και περί καλωσυνάτης φούντας, είναι απλώς τα μανιφέστα των πρεζέμπορων...  Οι χασικλήδες, τα πρεζόνια, οι προοδευτικοί και οι "έτσι", κάμουν καλό μοναχά σε όσους τους εκμεταλλεύονται  Την ίδια ώρα όμως που τα νεαρά βλαστάρια της μεσοαστικής τάξης απολαμβάνουν νομίμως τους μπάφους τους, στα υπόγεια της κοινωνίας ζει και βασιλεύει ένας κόσμος γιομάτος πουτάνες, νταβατζήδες, σωματέμπορες και ιεροφάντες της βίας.
 1500% αυξήθηκε η πορνεία και δη των Ελληνίδων γυναικών, στα χρόνια της χρεωκοπίας! Ανάψτε τώρα το "γάρο" σας, για να αντέξετε τον κόσμο που χτίζεται ερήμην σας... 
 "...Έκθεση του Κέντρου Ελέγχου Λοιμώξεων και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ), την οποία παρουσιάζει σήμερα το protothema.gr χαρτογραφεί τις νέες «πιάτσες» αλλά και τις ασθένειες των εκδιδόμενων ατόμων, καταγράφει τα προβλήματά τους αλλά και τις επιπτώσεις που επιφέρει στη δημόσια υγεία η ανεξέλεγκτη εξάπλωση της πορνείας.  Σύμφωνα με την έκθεση, είναι δηλωμένες ως εκδιδόμενες μόνον 1.000 γυναίκες. Περί τις 20.000 αλλοδαπές επιδίδονται παρανόμως στη συγκεκριμένη δραστηριότητα, πράγμα που σημαίνει ότι ουδέποτε έχουν ελεγχθεί ιατρικά για λοιμώδη νοσήματα -ο νόμος επιβάλει σε όσες γυναίκες εργάζονται νόμιμα σε οίκο ανοχής να εξετάζονται κάθε 15 ημέρες στο δημόσιο αντί-αφροδισιακό ιατρείο.